რატომ უნდა იცინოს ცხოვრებამ ჩვენზე, როცა შეგვიძლია, რომელები შევატრიალოთ და თავად დავცინოთ მას....

მსოფლიოში შვიდი საოცრებააო ამბობენ...არ დაიჯერო! მერვე ხომ თავად შენახარ, მეცხრე კი ჩვენი სიყვარულია.......

მე დავითვლი ათამდე და მერე გავჩუმდები, მაინტერესებს შენ გააგრძელებ თუ დამცინებ, რომ თვლა არ ვიცი........

გამოცდილებას შევადარებდი ჩანთას, რომელიც თანდათან ივსება.....

ჩემთვის არ არსებობენ ბრძენი ადამიანები, ჩემთვის ყველა ბრიყვია, ისიც კი ვისაც სარკეში ვხედავ........

შეცდომებს ყველა ვუშვებთ ცოხვრებაში, მაგრამ ცოტა თუ ცდილობს მათ გამოსწორებას......

სამუდამოთ დავდუმდები თუ მხოლოდ ერთხელ დაიხშბს ყურებს მთელი მფოსფლიო, რომ თავისუფლაც შევძლო, დავიყვირო შენი სახელი....

მე ვიყავი პატარა, საყავრელი გოგონა, რომელსაც სჯეროდა, რომ ოცნებები ხდება...გავიდა დრო...გგონია გავიზარდე? ალბად, ცოტათი...მაგრამ ჩემში ჯერ, კიდევ ცოცხლობს...

სევდის ბაღს (sevdis bags) სევდის ბაღს შეველ შენაღონები: მოკრეფად მსურდა ვარდის კონები. ვარდმან შემრისხა თავ-მომწონები, ისარი მყორცა დასამონები, სრულად მიმიღო...

ახალი გოგო, ახალი განცდა.. (axali gogo, axali gancda) მე მეძალება ძველი რითმები ძველი სიტყვები აღარ მჭირდება მე სითბოს ახლა სხვასთან დავეძებ ამით მთავრდება...