ეს იყო ზღაპარი... ლამაზი... უსიტყვო... მე მას დავუწერე ლექსები ურითმო... დამტოვა... დავტოვე... წავიდა... წავედი... სავალი გზები და ბილიკი გაიყო... - მერე......

ჩიტმა ამბავი მომიტანა: სუნთქვა გაგიხშირდა, შენს წინ მიმავალი ვიღაც ზურგიდან ისე მგავდა...

ჩემგან დატოვებულ ტკივილს მაინც სიყვარული ჰქვია!...

სიკვდილი საშიში აღარ მეჩვენება, ნელ - ნელა სამზადისს უკვე ვეგუები, მე ახლა სიცოცხლე უფრო მეძნელება, სიცოცხლე, - სადაც შენ აღარ მეგულები...

არა, დრო ყველაფრის მკურნალი არ არის, არა, დრო ყველაფერს არ შლის, დრო არც საწამლავია და არც წამალი, დროა ელვისდარი რაში. ვისთვის მიიჩქარის, ვისთვის მიზოზინებს,...

ზოგჯერ შეჩერდი მაგრამ უკან არასდროს დაიხიო!!!...

ცხოვრება მოლიპული გზაა, ვინც სიარული არ იცის, ის აუცილებლად კისერს მოიტეხს....

მე მომწონს როდესაც ჩემს ფიქრებს ხვდები და თვალებსაც უცნაური იმედებით მიფერავ, რომ მეუბნებიან, როგორ მიხდები და მომწონს, ქებასავით შენს თავს რომ ვიფერებ...

მაგრად მეცოდება ის ვინც "ცხოვრობს, უყვარს და ბედნიერია" მხოლოდ იმიტომ რომ ეს სხვამ შეიხარბოს... საბრალონი ხართ მოდგმავ საბრალონი.....

მთელი ცხოვრება თამაშობენ სიყვარულობას და სიყვარული არ იციან,ისე კვდებიან....