..ადამიანი ვარ... მე არც ერთს არ ვგავარ, ვერც ანგელოზს ვთმობ და ვერც ეშმაკს ვერევი, ჩემს სულში ხანდახან ხარხარებს სატანა, ხანდახან ანგელოზს ჩამოსდის...

ზოგჯერ ხდება თავს ვიტყუებთ, რა არის ცუდი ამაში?! ცხოვრება ხშირად სკოლაა, ზოგჯერ ბავშვური თამაში......

მე მირჩევნია მართალი მითხრა, და ამ მართალზე ცრემლი დავღვარო, ვიდრე ტყუილი და ამ ტყუილზე ავაგო მთელი ჩემი სამყარო....

ჯობია, ერთხელ აინთო და დაიფერფლო, ვიდრე მთელი ცხოვრება კვამლი გახრჩობდეს...

სანთელი დავანთე საუბარი მინდოდა მასთან, მე აუხსენი, რომ ვერ შევძლებდი ცხოვრებას სხვასთან. ტიროდა ჩემთან ერთად დიდხანს სანთელი, ის ჩემთან ერთად განიცდიდა ჩემს...

ძალიან ძნელია დაშორდე იმას, ვინც მთელი გულით,არსებით გიყვარს ... როცა ცრემლები წააგავს წვიმას ტირი და ამბობ, მე მაინც მიყვარს....

და თუ ცხოვრება შენ მოგცემს ნიშანს ნუ აგერევა ძველ სიყვარულში... წარსულზე ფიქრი აღვიძებს გრძნობებს მაგრამ არ ბადებს ახალ სიყვარულს......

ქალაქში ქარია, ისეთი ქარია, გრძნობები არია… სულში კი დარია… ჩემი ”შეშლილები” ჩემს გვერდით არიან და თუ დაიღალე, მანდ, გულში კარია…...

"თავმდაბალი არასოდეს ეცემა. სადღა დაეცემა იგი, ვისაც საკუთარი თავი ყველაზე უმდაბლესად მიაჩნია?”...

როგორ მიყვარხარ, როგორ გენდობი, ვერ გამოვხატავ ვერც ერთ ენაზე, ჩემთვის სიცოცხლე რა იქნებოდა შენ რომ არ მყავდე ამ ქვეყანაზე.....