შიგნიდან ტირი, თვალებით იღიმები, გულში ტკივილს გრძნობ, სახეზე წყნარად ხარ და ვერავინ ვერ ხვდება თუ რა საშინელია მთელი ცხოვრება ასე იყო...

ზოგჯერ ცხოვრება საოცრად ძუნწია...მთელი დღეების, კვირების, თვეების, წლების განმავლობაში ადამიანი ახალ შეგრძნებებს მოკლებულია, მერე კარს გამოაღებს და...

ნუ ელი!...ნუ დგახარ ერთ ადგილზე!...იარე მხოლოდ პირდაპირ!...უკან ნუ იყურები!...ადამიანები, რომლებსაც სჭირდები, აუცილებლად დაგეწევიან...!!!...

იმისათვის, რომ იყო შეუცვლელი, აუცილებელია ყოველთვის იცვლებოდე......

თუ ქალი ფეხებს აბაკუნებს და არ გისმენს, ნუ შეუშლი ხელს, იქნებ ცეკვავს...

ბავშვობიდანვე ჩუმად დამაქვს შეჭრილი ფრთები, ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია.....

ვერაფერს შექმნი და ვერ იცხოვრებ, თუკი ღიმილი არ შეგიძლია...

ხანდახან სცენიდან ჩამოსვლის მერე ხვდები, თუ რა როლს თამაშობდი...

ვინც არ რისკავს, ის არც შამპანურს სვამსო. ვიდრე გარისკავდეთ, კიდევ ერთხელ კარგად დაფიქრდით, ღირს კი ერთი შამპანურის ყლუპი მთელი ცხოვრების „პახმელიად“?!...

რისთვის არიან ადამიანები ერთად? - ერთმანეთი უყვართ ალბად.! - აბა მაშ რატომღა შორდებიან ერთმანეთს - რომ ერთად გატარებული დრო გაიხსენონ! -მაშ რატომღა ტირიან...