უღელტეხილებს გავცქერ გიჟივით, ნისლები დაძრა ცრემლების ორთქლმა, მზარავს უმწეო ბავშვთა ჟივჟივი grigol abashidzde gvapatieben poezia...

ადიდებულმა წყალმა გაგვრიყა, გაღმა-გამოღმა ვდგავართ ცალ-ცალად. თავისუფლებით რომ დავმტკბარიყავ, grigol abashidze vin axsnis qartuli poezia...

რაღა ვიღონო, ბედო მსახვრალო, ამდენ უბედურს ცრემლსაც ვერ მოვწმენდ. რატომ დამტოვე, ღმერთო მაღალო, grigol abashidze shxamit savse tasi poezia...

გარშემო დგება მზიანი სირცე, და ელვარებენ იქ სარკეები, ნელა მიდიან ფიქრები ცისკენ, ნელა მიდიან მარტის დღეები. terenti graneli garshemo dgeba mziani sivrce...

ასე მძიმეა შიში სიკვდილის, ასე ერთი და მუდამ იგივე. და ისევ დარდით და ისევ დილით ალლიდი ოტტოს საფლავთან მიველ. terenti graneli ase mdzimea shishi sikvdilis...

დიდ ღმერთს ვედრება ჩემი, ვედრება სხვისი, ვედრება - ცრემლი, terenti graneli vedreba poezia leqsebi...

ახლა შენ უმზერ იმ ვარდის რტოებს, წინ გიდევს ჩემი ლექსთა კრებული. მიგონებ, როგორც უნაზეს პოეტს და ზიხარ მარტო, ჩაფიქრებული. terenti graneli shen poezia qartuli...

ქარი ფოთლებთან ისევ თამაშობს და მე ბაღიდან ახლა ვბრუნდები. ალბად ეს გრძნობა მალე დამახრჩობს, terenti graneli qari fotlebtan isev tamashobs...

როგორც გაფრენა მტრედის, შენ მოსვენება გინდა. თოვლი ასეთი თეთრი, terenti graneli tovli poezia...

შენთან მინდა და ნაპრალთან ვდგევარ, საშინელი სიმარტოვე ვიგრძენ. რვა სექტემბრის ქარიანი დღეა, terenti graneli shentan minda poezia...