ფიქრებს უფლება მივეცი, ფრთები შეესხათ და მაღლა, ყველაზე ლამაზ ღრუბელზე ენავარდათ. . . ამ ბოროტი, ცოდვილი დედამიწიდან შორს. . . ვგრძნობდი, სულსაც სურდა მათ...
გულო ნატკენო და ნაწამებო, გულო დაღლილო და დაღიანო, ოი, რა უღმერთოდ გაწამებენ, როგორ ბრაზდები და ნაღვლიანობ. მაგრამ ჩემი ხარ და უნდა გენდო, ჩვენ არც ფიცი...