მორიდებით გამოწვდილი ხელი, სიყვარულის მათხოვრული თხოვნა, კვლავ გრძნობები ობიანი, ძველი, ხელი ისევ ცარიელი... ხსოვნა...

მე ისე მიყვარს! სიძულვილი ვერ მომერევა, მკლავებგაშლილი გვირილების წვიმაში დავქრი... მე ისე მიყვარს!_ ამ ცეცხლის სითბო დაადნობს მყინვარს... მე ისე მიყვარს...

მადლობა ღმერთს, გაწვიმდა! – გიყვარს წვიმა? – არა, მაგრამ მიხარია რაღაც რომ ხდება ქვეყანაზე.....

ვერ შემოგკადრე, ვერ გაგიბედე, ვერ გაგიმეტე, უფრო მეტი სიახლოვისთვის... არ მეთმობოდი, მედარდებოდი, გერიდებოდი, და დავისაჯე ამ სიშორისთვის......

სად გაექცევი, სად დაემალები დროს, როცა შენს მკერდში თანაზომიერად ტიკტიკებს საათი და შენი სახე – ისრებმომტვრეული ციფერბლატია..."...

გამოასვენეს ჩემი გული შენი გულიდან გამოასვენეს, და წაასვენეს ვიღაცის ვნების სასაფლაოზე. ჭირისუფლები მიჰყვებოდნენ იმ შენს გულს უკან, ჭირისუფლები–ჩემი ლექსები....

ადამიანი... ვინმემ უწყის რა არის იგი? ყველას თავისი აზრები და ფორმულები აქვს. მე კი მგონია იგი არის მხოლოდ ნაბიჯი პაწაწკინტელა, უმნიშვნელო, ციცქნა ნაბიჯი,...

ყველაფერი დასრულდა... ყველაფერი ისე მოხდა, ისე როგორც მას სურდა, მე არავინ შემეკითხა ამ გულს ნეტავ რა სურდა?! ყველაფერი დაიწყო და – ყველაფერი დასრულდა.......

მოლოდინი შეეყინა მინას... მინას სტკივა ფიქრიანი ხელი... აღარ ებრძვის ეს ხელები ყინვას, ამ მოლოდინს არაფერი შველის......

სიყვარულით მაქვს ეს გული მკვდარი, სინანულით მაქვს ცრემლების ზღვარი, ფიქრებითა მაქვს ავსილი თავი როდის დადგება ნანატრი ქარი? ქარი, რომელიც გულს გამიმხნევებს,...