რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში და შენს მხარდამხარ დავთიბავდი სათიბავს, შემოდგომას შევიდგამდი კალათით და ნალიაში ავიტანდი საზიდარს......

მარხვისას მინდა წავიდე სოფლად მარხვისას მინდა წავიდე სოფლად, ნაწვიმარ შუკას შევკიდო დარდი, მეზობლის ქალი შემოვისახლო, მარტოს არ მინდა დარჩენა მაინც......

დილის რიჟრაჟი და საღამოს შებინდება ირმის ნებიერი კისრის გადაგდება არწივის შურდულივით მთის ქედზე დაშვება ისევ მახსენებს შენს ლამაზ გარინდებას...

ამაყად, ალალად, კაცურად იცხოვრეთ, რისკი და ხიფათი ვაჟკაცთა ჰობია, იცოდეთ ყვავების სამას წლის სიცოცხლეს, არწივის სამი დღის სიცოცხლე ჯობია!!!...

მიყვარს ზაფხულის კოკისპირული და შემოდგომის შხაპუნა წვიმა მიყვარს შენი თვის ნისლში რბენა და შუა ზამთრის თოვლში დაწვენა...

თითქოს უმისობამ ჩაილურის წყალი დალია ბანალურ სიტყვებს აღარ მოსდევს გულის ფანცქალი სუფრასთან მჯდომმა სიყვარულის ყანწი დალია და უთქმელ სიტყვებს აღარ ნანობს...

ქუჩაში კაცი ვინმე დავლანდე, როს სევდიანად მოაბიჯებდა, მისთვის იმ წამში არ ვიყავ ღმერთი, თუმცა შველას კი საჭიროებდა....

ისეთი ლამაზი თვალები გაქვს, ისეთი თბილი და უძირო, ისეთი ჭკვიანი გამოხედვა, მინდა რომ დღედაღამ ვუცქირო....

მომწყურდი ძვირფასო, მონატრებას ვეღარ ვერევი, ნეტავ თუ მოხვალ, რომ მომხვიო თბილი ხელები, მომწყურდი ისე, როგორც დამშრალ ნიადაგს წვიმა,...

კოხტა სახე და თმები მზისფერი, აფრქვევს სინაზეს ღიმილით ტუჩები, მხარეს გაჰყურებს თვალები ზღვისფერი ყველა მას ოცნებით აღსავსე უმზერის. ერთხელაც ტრონი დაეცა...