კაცის თვალი ხარბია ( შავი მიწის მეტი ვერაფერი გააძღებსო)....

კოდალა სულ აკაკუნებს, მაგრამ მისი აშენებული ვერაფერი ვნახეო....

კოკა წყალზე გატყდებაო....

კუს რომ ჯოჯო არ აჰკიდებოდა, იქნებ ჩანჩალი მაინც ესწავლაო....

ლომი დაბერდა - ვირმა დაწიხლაო....

სონეტი VIII ნეტავ რას ნაღვლობ, როცა ანდობ მუსიკას სმენას, მის სიტკბოებას რატომ ხვდები სევდის ჰანგებით? ეგებ ის გიყვარს, რაც განიჭებს შეუცნობ წყენას, ეგებ...

სონეტი XXXIII ბევრს შევსწრებივარ წუთისოფლად ლამაზ განთიადს, მინახავს მთებზე მოთამაშე ცისკრის სხივები, ავდევნებივარ მწვანე მოლზე ოქროს ათინათს, წყაროც...

სონეტი XXXII შენც თუ გარგუნა ბედმა ჩემი ცხედრის ხლება და თუკი შენს თვალწინ მიწად მექცა ხორცი და ძვალი, შენც გაიმეტო ეგებ მაშინ მოწყალება და ჩემი საბრალო...

სონეტი XXX მარტოობისას როცა ვუხმობ იდუმალ ფიქრებს, რომ მახსენდება სატკივართა ზღვა და ხმელეთი, მოგონებათა ბნელ მორევში კვლავ ძალას იკრებს გარდასულ დღეთა...

სონეტი XXXI შენს მკერდში ძგერენ სიყვარულით დღეს ის გულები, ქვეყნად ცოცხალი აღარცერთი რომ არ მეგონა... და მეგობრებიც, საფლავებში ჩაკარგულები, შენში...