სონეტი XXV დაე, ზოგისთვის ვარსკვლავეთი იყოს მოწყალე, ზოგის პატივით რეკდნენ, დაე, ქვეყნად ზარები!... მე ბედისწერას ღიმილიც კი ვერ გამოვძალე და სიყვარულის...

სონეტი XXVI შენმა სიკეთემ მონობის ხვედრს რაც მაზიარა, შენთვისღა ვცოცხლობ, სიყვარულის დიდო ბატონო, და ამ წერილშიც შენს გულისთქმას, სიბრძნით კი არა, მსურს...

სონეტი XXVII დაღლილ-დაქანცულს საწოლთან რომ მიმიყვანს კვალი, ამ ტიალ ქვეყნად უგზოოდ რომ აღარ ვტიალობ, მოგზაურობას იწყებს მაშინ გონების თვალი და ფეხის ნაცვლად...

სონეტი XXVIII ახლაღა ვხედავ, ბედნიერი დრო რომ დასრულდა, სიმშვიდის ნაცვლად რომ შევესწარ მხოლოდ წამებას... დღის სატანჯველი ღამითაც რომ ვერ გრძნობს სასრულს და...

სონეტი LVII შენს მონობაში ისე გადის ჩემი ცხოვრება, ვერ გამიგია - წამია თუ წელიწადია; ჩემი სიცოცხლე შენს ერთ ღიმილს ემათხოვრება და სხვა სიკეთე მე ამქვეყნად...

რომ არ გადავიქცე ამღვრეული წვიმის წვეთებად, და სანთელივით უმოწყალოდ არ გავიღვარო, გადამაფარე კალთა შენი უფალო ღმერთო რომ ამ ცხოვრების ტკივილებით არ დავიღალო...

მე ჩუმი დარდებით მივყვები ბილიკებს, სევდა და ტკივილი დამყვება კვალდაკვალ... არ მინდა, დამთავრდა, მე აღარ ვიტირებ, იდარდოს დღეს იმან, ვინც მართლა დამკარგა......

ჩემთან ფანტაზიის ფერის შიმშილია, ჩემთან სიუხვეა დარდის...

სისულელეა გულახდილობა როცა ცხოვრება ასე ყალბია!...

რაც კი მინახავს როდი იყო, თურმე სიმართლე, არვინ არ იცის, ვინ ვარ მართლა, ვინ ვარ ნამდვილად. ყველა გარედან რასაც ხედავს, ისვე ვგონივარ და სამწუხაროდ, ვერვინ...