ფიქრი, სევდა და ცრემლები, სულში ტკივილის ფესვები. ღამე, მთვარე და მითები,გულში წყვეტილი რითმები. მე, შენ და კითხვები,მგონი დარდისგან ვგიჟდები......

გული თუ გატყდა, შესაძლებელიც აღარ სჯერა!...

რაც მე ვიცი, იმას ყოველი შეიცნობს, მხოლოდ გულია ჩემი ერთადერთი საგანძური....

მე ორგულობის უამრავი ნიღაბი დამაქვს...შენც კი არ მინდიხარ არაპოეტური.....

ფიქრს შეუძლია ყველაფერს მისწვდეს, მაგრამ ვერაფერს ვერ შეცვლის იგი......

ლამაზი იყო, მზე იყო მხოლოდ, თეთრი სიზმარი და მისტერია.. რამდენჯერ, თურმე შენც გიტირია, მაგრამ პრინციპი გრძნობის მტერია.....

მხოლოდ გაურკვეველ მდგომარეობაში ყოფნა გვატყვევებს ჩვენ.....

მანამდე მაინც დავრჩეთ ადამიანებად.. ვიდრე მეცნიერებს არ აღმოუჩენიათ, რომ ვიღაც სხვანი ვართ......

არის წუთები, როცა თეთრი იასამნის სურნელება სულში ბუნდოვნად მიძინებული, ყველაზე შესანიშნავი და ერთი დავიწყებული თვის სიამეს კვლავ განმაცდევინებს....

არსებობს კანონი, რომელიც გავალდებულებთ, რომ იყოთ ბედნიერი.....