დღეს ჩემი არყოფნა იწყება აქედან, დავგლიჯე სულ ყველა ნიღაბი მასხარის, წუხელ შუაღამით ცამ მიწას დახედა და მიხვდა -სიცოცხლეს ჰქონია საზღვარი....

ვსუნთქავდი ზამთარს და ვათბობდი გაყინულ სხეულს,ვაფერადებდი ჩვენს სიყვარულს, მზეს რომ ვცდებოდი...

დარდი რა იყო არ ვიცოდი შენ შემასწავლე ცრემლი თვალიდან არ მდიოდა ეხლა ვტირივარ ჩუმად უთქმელად ვიფერფლები ჩემს სიყვარულში მარტოობის და უბედურების ერთი გმირი ვარ...

ჩემმა ბედმა იცის ჩემი ჯუჯღუნა ხასიათი და ამიტომაც სულ მიმართლებს......

რაღაც არ მახსოვს ოდესმე მეთქვას, რაღაცისათვის, "შეჩერდი წამო", რაღაც თავისით გადის ცხოვრება, რაღაცნაირად, რაღაცის გამო.......

დაწოლისას დაძინებამდე, არის ერთი რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი,როცა საკუთარი თავი ყველამ კარგად ვიცით.......

ქალი გამოცანაა რომლის პასუხსაც მამაკაცები მის მომდევნო ქალში ეძებენ და მაინც ვერ პოულობენ...

შეიძლება გაუგო ადამიანს, რომელიც უცხო ენაზე ლაპარაკობს, მაგრამ ვერ გაუგებ მას, ვინც შენი ენის სიტყვებში სრულიად განსხვავებულ აზრებს დებს...

ყოველთვის უნდა გვახსოვდეს, რომ ამ ქვეყანაზე ბოროტებისთვის კი არა, სიყვარულისთვის ვართ გაჩენილები. ნამდვილი გრძნობით ნათქვამი "მიყვარხარ" არასოდეს...

თითოეულმა ჩვენთაგანმა რომ აასრულოს ბავშვის ნება.. ქვეყანა სიკეთითა და სათნოებით იქნება სავსე......