ყველაფერი გაცარიელდა, რაც სიყვარულით იყო სავსე, რასაც შენი ფერი ჰქონდა, შენი ლამაზი სიყვარულის ფერი......

გთხოვ ერთხელ მაინც ჩამხედე ცხოვრების განმალობაში თვალებში და ნახავ რა ფერია ჩემს გარშემო ყველაფერი......

ჩაკეტილი ვარ სიცოცხლის კართან, სუნთქვა მიმძიმს..ღამე თითქოს კი მთვარეში იძირება......

შენი თვალების სისველიდან შევსვა ჟენშენი, რომ დედამიწამ ვერ გაბედოს მეტად ხატლურა, შენს სუფთა სისხლში ჭუჭყიანი ხელით ფათური......

ამ ღამეს ყველას ესმოდა ფეთქვა გულისა...უბედურების ნიშანი იყო და დასასრული სიყვარულისა..!...

ისინი ვინც, ჩემს გვერდით არიან, ვერც კი ხვდებიან რომ შენ მათზე უფრო ახლოს ხარ ჩემთან...მათ ვინც მე მესაუბრებინ...არც კი იცინ რომ, ჩემი გული სავსეა შენგან...

ვიღიმები, მაგრამ ისევ ძველებურად მახსოვხარ. აღარ ვტირი, მაგრამ ისევ ძველებურად მტკივა......

სულში დაგუბებულ სიჩუმეს, ცაზე რიგრიგობით გადმოგიწერ..მიდი, იწამე, რომ არც ვყოფილვარ, ჰოდა უჩემობაც არ მოგიწევს.....

მას მონატრება ერქვა .. გვარი არ ჰქონდა, არც დაბადების თარიღი, უბრალოდ ყველა ”მონატრებს” ეძახდა......

მკერდიდან ყელამდე მენატრები, მეტი არ ვიცი, ამის მეტი არ შემიძლია, მეტს ვერ ვყოფნი.. ან არ მყოფნის სუნთქვა.....