×

გვანცა ჯობავა - დგანან სახლები ზურგით

✍️ admin | 👁 2 274 💬 0
დგანან სახლები ზურგით gvanca jobava - dganan saxlebi zurgit აღარავინ დარჩა ქალაქში, ნასახლარებად გადაიქცა ყველა უბანი, ყველა სახლი გახდა წყვდიადი, და ჰაერი კი...

გვანცა ჯობავა - ლაზარე

✍️ admin | 👁 2 020 💬 0
ლაზარე gvanca jobava - lazare ჩემი შვილი ხარ, სახელად ლაზარე. გაჩნდი სწორედ მაშინ, როდესაც ცამ და მიწამ ერთ დღეს გაცვალეს როლები, ამოყირავდა დედამიწა, და შენც...

ირმა მალაციძე - გადარჩენა

✍️ admin | 👁 1 490 💬 0
გადარჩენა irma malacidze - gadarchena შეხედე გახუნებია ყვითელი ვინსენტს... დაშვებული აფრებივით უღონოდ ჰკიდია იმედი ანძებს... ჩემს უძირო ჩანთაში მიყრილ...

ირმა მალაციძე - დაბრუნება

✍️ admin | 👁 2 187 💬 0
დაბრუნება irma malacidze - dabruneba მაშინ გული დამრჩა შენთან და დავბრუნდი შუა გზიდან, დამიმძიმდა ტვირთი მეტად, შენს სიყვარულს ვეღარ ვზიდავ....

ირმა მალაციძე - ღრუბელი შენზე მესაუბრება

✍️ admin | 👁 2 106 💬 0
ღრუბელი შენზე მესაუბრება irma malacidze grubeli shenze mesaubreba შუკა-შუკებად, ორღობეებად დაყოფილია ზეცა უბნებად, მზე სიტყვაძუნწობს, მაგრამ ვეება ღრუბელი...

ირმა მალაციძე - ერთი დღე

✍️ admin | 👁 2 994 💬 0
ერთი დღე irma malacidze - erti dge მიიზლაზნება ცხოვრება კვნესით, სიკვდილს მივყვები _ არსად გამასწროს, ამ დღეს კი გული ისე ყრუდ მოსთქვამს და ისე კვნესის,...

ირმა მალაციძე - მე შენ მახსოვხარ

✍️ admin | 👁 1 797 💬 0
მე შენ მახსოვხარ ... irma malacidze - me shen maxsovxar მე შენ მახსოვხარ, თუმც აღარ მახსოვს სახელი შენი... ვერც ხმას ვიგონებ, იქნებ არც მზერით აღარ მახსოვდე,...

ირმა მალაციძე - ნაძვი

✍️ admin | 👁 4 129 💬 0
ნაძვი irma malacidze - nadzvi ლურჯი ცის ქვეშ, მწვანე მთის ქვეშ, ოქროს მზის ქვეშ, მარტოხელა, იდგა სოფლის ბოლოს ნაძვი. ლაჟვარდ ცის ქვეშ, ნაძვის ხის ქვეშ,...

ირმა მალაციძე - სალამი, სევდავ!

✍️ admin | 👁 2 765 💬 0
სალამი, სევდავ! irma malacidze - salami, sevdav სალამი, სევდავ!მოხვედი? აღარ გელოდი. მეგონა, სამუდამოდ გაიხურე კარი და თოვლივით დადნი დილის ლაჟვარდში..…...

ირმა მალაციძე - სიზმრები

✍️ admin | 👁 1 805 💬 0
სიზმრები irma malacidze - sizmrebi როცა ღამდება, და როცა მთვარე ჩემს სასთუმალზე ასვენებს გადაღლილ სხივებს, მივიპარები ფეხაკრეფით წარსულის სხვენში და უჩუმრად...