იქ, იმერეთში ტყემლები ბოლავს, აქ კი წრიალებს ჩემი ოთახი. მე შევიშლები ამ მარტის ბოლოს, მე შევიშლები… ოღონდ ცოტახნით. shota nishnianidze iq imeretshi poezia...

შენ რომ უბეზე ხელი იტაცე მუხლებზე კაბა ჩამოიწიე, რომ წამოწითლდი და დაირცხვინე, სწორედ იმ დღიდან დაგიმახსოვრე. shota nishnianidze shen rom ubeze xeli itace...

პატარა იყავ და ამიტომაც თუ ვერ გამჩნევდი მეპატიება, რას ვიფიქრებდი არ დამინდობდა შენი ქალური შურისძიება. shota nishnianidze patara iyav leqsebi poezia...

დაბის პატარა სატუსაღოსთან მოსჩანსს სამჭედლო და ძველი ხიდი, გლეხი სახედრით ამ ხიდს გამოსცდა, გზისპირას დაჯდა და ყურძენს ყიდის. shota nishnianidze dabis patara...

კოცონის პატრონს კვამლს მიხსენებენ, მაინც სად ნახეს კვამლი უცეცხლოდ?! ვისაც სიამით არ ესვენება, სინდისი როგორ არ გავუკენწლო. shota nishnianidze koconis patrons...

ოჩოპინტრეე! ოჩოპინტრეე! ჰაიტ შე ეშმაკის ნაჭლიკარო, ბახუსი რო ჩამოივლის, მარნებში რას დაჯირგალობ. ღვინო გწყუროდეს–წყლად გექცეოდეს, პური გშიოდეს–ქვად გექცეოდეს....

შენც გეკუდრაჭასანაძლეოთი. შენ გეღლაბურცა, გელაზღანდარა, ცხოვრებას ზურგზე შენ მოქცეოდი, როგორც ფერადი ჩიტი ქანდარას. shota nishnianidze rac iqneboda poezia...

შენ არაერთხელ გაიპარე სიკვდილში, ომში, პატარა ბიჭი გაიპარე, ახლა ხარ დიდი, შენ გაეპარე დედ-მამას და მომავალ ცოლ-შვილს, შენ გაეპარე სიბერეს და სიბერით...

ჩემი სტრიქონი ბეწვის ხიდია,– წყალმცენარეა თუ ლომის კუდი– მიზნები ისე ვერ გამიდვია, რომ არ იხვევდეს, არ ხლართავდეს ცხოვრების მრუდი. shota nishnianidze chemi...

ამოდუღდი, სულო, იმღერე, სულო, კუდით ქვა ასროლინე სიბერეს, სულო, მამყოფინე, სულო, სიმუნჯე შენი, გამოფინე სულო, საუნჯე შენი, shota nishnianidze amodugdi sulo...