ღამე იყო, ღამე ბნელი ზეცა იქცა მიწის ჩანთად...

ხელოვნება თავნება და არ უნდა მიტოვება გაჩენიდან ასე არის ასე იყო და იქნება...

ამ ქვეყნად, როცა მე არ ვიყავი სამყაროს ჩემზე ჯერ არ ეცალა...

გული წუხდა ქარი ქროდა ზეცა სდუმდა მთვარეს თითქოს დაევარცხნა ნაწნავები...

ფიქრი შემოღამების მოდის ფანტაზიები როგორც ნიაღვარები...

თეთრი აპრილები როგორ გადიან და თითქოს ვეღარაფერს ვხვდებით, ყველა გარდასული წლების ნაკვალევი შენს თმებს დასჩენია დედი. ყველა გაზაფხულზე თითო პაწაწინა ია...

ნინორე (მოტივი-''ნატვრის ხეს'') სიყვარული არ კვდებაო ნინორე, გულმა როგორ გაუძლოსო სიშორეს, წამწამებზე შეგრჩენია ცისნამი, დაღლილი ხარ...

ყოფა, წამით გარბენაა მთების იქით დროებაა? იქნებ არის და ან არცა...

მე მაწუხებს ოცნება შენ კი უოცნებლობა...

ღამეს ვათევთ ერთად მე და ჩემი ლესი მოგონების დროა!...