შემოდგომა, გაყვითლებულ ფიქრებს ათოვს... მზე, ღრუბლებში უმიზეზოდ შემალულა... მზე კი არა, ისევ შენი მზერა მათბობს... მინდა ფრენა, მაგრამ ფრთები დაღალულა......
ჯერ არასდროს არ შობილა მთვარე ასე წყნარი! მდუმარებით შემოსილი შეღამების ქნარი ქროლვით იწვევს ცისფერ ლანდებს და ხეებში აქსოვს... ასე ჩუმი, ასე ნაზი ჯერ ცა მე...
მთელი დღე ვგრძნობდი, რაც უნდ ათოვოთ და ქუჩა ავდრით გადაიხაროს, დღეს უსათუოდ, ო, უსათუოდ, მე სასახლეში ვნახავ სიხარულს. galaktion tabidze mteli dge vgrdnobdi...
დაღალვით ხეზე მიწოლილა მოხუცი რაში, მის წინ დევები იღერებენ ეშვებს და დინგებს და თეთრი მთვარე საიდუმლოდ ჩასული ჭაში galaktion tabidze qartuli poezia mtvare...