ეს დღეც დამთავრდა. დამთავრდა. მიდის... და როგორც ჭურჭლის ფსკერზე ნალექი, (შენი ხელივით თბილი და მშვიდი), ჩემს სულში წვება მზის ანარეკლი....

შენ მაღალი ხარ და ჩემი ხმები იკარგებიან სადღაც ჩვენს შორის... მე მათ ნამტვრევებს ვპოულობ მერე მზეში, წვიმაში, თოვლში ან ქარში....

არაფერია...მაგრამ უბრალოდ გულმა ტკივილით მოიღო რეჩხი: ძველი ბილიკი ანწლს დაუფარავს, სულ სხვა ბილიკით შედიან ტყეში. shota nishnianidze araferia magram ubralod...

მე მარტოობის კუნძლზე ვცხოვრობ: წიგნის, ნახატის,სიჩუმის ტყეში, დათვის თვალივით ბრიალა სორო გალუმპულია ხილვების თქეშით. shota nishnianidze me martoobis...

"მცეხთის ქალაქს მირონი დუღს", მზის და ვაზის მირონი, ბებერ ქვებში ღაღადებენ საქმენი საგმირონი. იღაღადეთ, ფუძის ქვანო, ქვანო საგუმბათონო, მცხეთას ხომ...

ტიროდა ბავშვი ზემო სართულზე, დიდხანს ტიროდა, მწარედ ტიროდა, ღუნღულა ხმები და გაზაფხული იფიფქებოდა სანაპიროდან. shota nishnianidze tiroda bavshvi zemo sartulze...

ბავშვობაში გაზაფხულზე მივდიოდი ერთხელ ტყეში, არაფერი ამნაირი არ მინახავს მე ჩემს დღეში. shota nishnianidze bavshvobashi gazafxulze poezia leqsebi...

ძლივს შემეჩვიე... და მტუქსავ თითით: "არ შეიძლება... აკრძალულია"... თურმე შეჩვევა ყველაზე დიდი, ყველაზე სანდო სიყვარულია. shota nishnianidze dzlivs...

იქ, იმერეთში ტყემლები ბოლავს, აქ კი წრიალებს ჩემი ოთახი. მე შევიშლები ამ მარტის ბოლოს, მე შევიშლები… ოღონდ ცოტახნით. shota nishnianidze iq imeretshi poezia...

შენ რომ უბეზე ხელი იტაცე მუხლებზე კაბა ჩამოიწიე, რომ წამოწითლდი და დაირცხვინე, სწორედ იმ დღიდან დაგიმახსოვრე. shota nishnianidze shen rom ubeze xeli itace...