მზე დამკარგვნია (აფხაზეთში დაღუპულებს) მზეო,სოხუმის ზღვაში შეცურე და იქ გაათბე ვაჟი საშვილო!!! შენ მინდა ახლა ისე გეფერო, როგორც არავის ჩემო ტკივილო, მეც...

სამყარო რაა? ალბად არაფერი, სიცარიელის დიდი გრადაცია.. რაღაცა მინდა იმაზე მეტი, იმაზე მეტი ვიდრე გამაჩნია....

ეს ჩემი ლექსი არ არის ცუდი, მაგრამ არც კარგი აქვს თითქოს რამე. დღეს რაც ანათებს არ არის შუქი, მაგრამ არც ბნელი ყოფილა ღამე....

დამშვიდობება ძნელია როცა, იცი წავა და აღარ მოვა. წლები აჰყვება ცხოვრების რიტმებს, გული დაუშლის გონებას ფიქრებს!...

პაპანაქება დაიწყება მალე ივლისის, კარს შემოამტვრევს ასფალტების მწველი ცხელება, მეც გადამთენთავს სიცხეები ვიცი ამ მიწის, მოდი ამ ზაფხულს და მაღირსე...

ნუღარ გამაფრენ ძვირფასო,მარტოს, ზეცა მე და შენ ერთად დაგვიტევს, თეთრი ფიფქებით აკინძლულ მძივებს შევისხამ ყელზე,რომ არ დამიდნეს. ნუღარ დამტოვებ...

უცებ თითქოს რაღაც იგრძნო საფარ-ბეგმა შიშის მსგავსი, მაგრამ დიდხანს ვერ გაიგო ამ სიკვდილის უცხო არსი....

წამოვედი, გამოვედი, ყველაფრიდან ყველასაგან და გადავწყვიტე მეფრინა ღრუბლებში მარტოდ მარტოს....

შუაღამის ოთხი საათი სრულდებოდა, როდესაც კუბოს თავთან მომლოცველმა ხალხმა წასვლა დააპირა...

ღამე იყო, ღამე ბნელი ზეცა იქცა მიწის ჩანთად...