ისევ შეეხება თოვლივით თეთრ ფურცელს ჩემი კალამი ისევ ვიტყვი და დავწერ: “ჩემო მკითხველო თბილი სალამი” ისევ დავხუჭავ თვალებს აწ უკვე ცრემლიანს, ისევ გავუყვები...

არ დაგივიწყებო - ერთმანეთს როს ეტრფიან, მერე კი ჩუქნიან ამ სიტყვებს წარსულს, მოდი დავშორდეთო - ბოლოს რომ ეტყვიან, მერე მისტირიან დროს უკვე გასულს, bacho...

გეძღვნება შენ და კიდე სხვას, ვინც ამოიცნობს ამ ლექსში თავს, შენი ცხოვრება დამპალ ვაშლს გავს, გარეთ ლამაზი, შიგ ჭია ჭამს! bacho bugadze sheni cxovreba dampal...

მე შენში მიყვარს თმები, ნაზი ტალღების მსგავსი, შენით მე მუდამ ვთბები და ეს არ არის ფარსი, შენში მიყვარს მე ტუჩები, შენი მხურვალე კოცნა, მე შენში მიყვარს...

ნატანჯმა სხეულმა დროს ვეღარ გაუძლო დაჭკნა, ჩამოდნა და ჩაიფერფლა, ასეთი ფიქრები მე მარგო უფალმა ასაკმა რომლებმაც სიბარტყე წარმტაცა.. merab saluqvadze dro...

ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო გადაკრავდა..აბსოლიტურად ლამაზი იყო ჩემს ახლომახლოს...

შავბნელ ოთახში წუხილი მღერის დიდი ხნის შემდეგ ჩამესმის ზარი, მოკეთე, მოძმე, ქილიკი, მტერი კარებთან დგას და სიცოცხლეს ელის.. poetis fiqri merab saluqvadze...

როცა დავბერდები, უსაშველოდ თეთრი თმა მინდა მქონდეს, ზამთრის მოყინული დღეების შემდეგ წამოსული თოვლის მსგავსი. როცა დავბერდები ღრმა ცხოვრების ნაოჭი მინდა...

გადამიყვარდი! არ გჯერა? თითქოს არაფრად მიღირხარ, გულის ცემაც არ გაჩერდა, როცა ვხედავ, რომ მიდიხარ! გადამიყვარდი! გეწყინა?...

ღამის შეშლილი ქუჩები, უცნობი ქალის ტუჩები, ოჰ ეს თვალები ურჩები მე მათ ვერ გდავურჩები. ეს გაზაფხული სულს შეშლის, ფიქრებს მოიწვევს ზეციდან, დაისევდება ღრუბებიც...