ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო, ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!...

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს, და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს, მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად ! შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !...

შემომხვდა მწვანე, მოლიან მთების... ალმოდებული ბროწეულები, ჩემი ნიგვზნარის გოლიათები, მჯიღსიმსხოკაკალმოწეულები!...

ხარხარებს მოთქმა : მოგხვდეს ახია ! ვერთქმის ხრიალმა ხორხი ჩახია, გადახელებამ ბიჯით დამხია, კარგი არ სცხია, დახე! მახეა!...

დღე კი თავისით ღამდება უტყვად, სად ყველა უჯრის დევს გასაღები?! ნეტავ ხდებოდეს გარშემო რამე ჩვეულებრივი და გასაგები !...

მოლს ნაღამისთევს მოსდვია ლეშხი, მზის სიგოროზე გულს გილომგულებს, სხივები როკვის გადაგრევს ეშხით და მერე მიმწუხრს კვლავ გიორგულებს...

მზე ქოლგის ჩრდილქვეშ დავტიე მყისვე, სულ პეშვით ვკრეფდი სამკალ თავთავებს, სანამ შევხვდებით, შევხვდებით ვიდრე, წერილებს მოგწერ ყოველ მკათათვეს !...

თითქოს აღარ გქვია არც ერთი სახელი, აღარცერთ ყოფასთან არა ხარ ზიარი, დღე უკვე დილიდან ათასგზის ნაგვემი გამხდარა მზიანი თურმე!.....

ვარ ოცდაათი სულ გაზაფხულის !.. ხანაც ლაღის და ხან -- დაზაფრულის... ეს ცოტა არის ნეტა თუ ბევრი ?! გაივსოს უნდა თუ ჩადგი ქვევრი !...

არ შეიძლება არ ვიყო - მოხდეს ! არ შეიძლება არ ვიყო სადმე ! ვუცხადებ უარს, დროსა და ოხერს, მწამს მოლოდინის რაღაცის დამლევს !...