ცხოვრება რაა? ხან ნატვრაა, ხან გაოცება,– საქმეებისთვის ვეღარ ვიცლით ფიქრის მონები. გუშინდელი დღე– დღევანდელზე იყო ოცნება ხვალ კი ვიცხოვრებთ დღევანდელი დღის...

შენი მკლავების ციხე–სიმაგრეში ვიყავი დატყვევებული... მერე შემეხო ამნისტია და მომისაჯეს უშენობა - თავისუფლება... მზია ხეთაგური...

მორიდებით გამოწვდილი ხელი, სიყვარულის მათხოვრული თხოვნა, კვლავ გრძნობები ობიანი, ძველი, ხელი ისევ ცარიელი... ხსოვნა...

მე ისე მიყვარს! სიძულვილი ვერ მომერევა, მკლავებგაშლილი გვირილების წვიმაში დავქრი... მე ისე მიყვარს!_ ამ ცეცხლის სითბო დაადნობს მყინვარს... მე ისე მიყვარს...

მადლობა ღმერთს, გაწვიმდა! – გიყვარს წვიმა? – არა, მაგრამ მიხარია რაღაც რომ ხდება ქვეყანაზე.....

ვერ შემოგკადრე, ვერ გაგიბედე, ვერ გაგიმეტე, უფრო მეტი სიახლოვისთვის... არ მეთმობოდი, მედარდებოდი, გერიდებოდი, და დავისაჯე ამ სიშორისთვის......

სად გაექცევი, სად დაემალები დროს, როცა შენს მკერდში თანაზომიერად ტიკტიკებს საათი და შენი სახე – ისრებმომტვრეული ციფერბლატია..."...

გამოასვენეს ჩემი გული შენი გულიდან გამოასვენეს, და წაასვენეს ვიღაცის ვნების სასაფლაოზე. ჭირისუფლები მიჰყვებოდნენ იმ შენს გულს უკან, ჭირისუფლები–ჩემი ლექსები....

ადამიანი... ვინმემ უწყის რა არის იგი? ყველას თავისი აზრები და ფორმულები აქვს. მე კი მგონია იგი არის მხოლოდ ნაბიჯი პაწაწკინტელა, უმნიშვნელო, ციცქნა ნაბიჯი,...

ყველაფერი დასრულდა... ყველაფერი ისე მოხდა, ისე როგორც მას სურდა, მე არავინ შემეკითხა ამ გულს ნეტავ რა სურდა?! ყველაფერი დაიწყო და – ყველაფერი დასრულდა.......