როგორ მოველი იმ დღეს, როდესაც შენ გამიმხელ სათქმელს, მეტყოდი, მოველ, გახსენი კარი, ავფრინებოდი მეშვიდე ცაზე....

ალბათ გსურს, რომ დარდად გადამაქციო, ისიც კმარა,რაც მე ცრემლი შენთვის ვღვარე.. დამივიწყებ, გაუყვები მოლიპულ გზებს, მე კი არ მსურს,დამივიწყო, ასე მალე!...

რა არის ლექსი? ამბავი ერთი, რომელიც შენთვის მინდოდა მეთქვა... უნდა მოგიყვე რაღაც, ისეთი, თავად მოხვიდე ლექსების მთქმელთან......

შენთან მოვედი და, კარი ჩამიკეტე შუბლზე გაკოცე და ცივად შემომხედე, როცა შემიყვარდი, მაშინ გაგრძნობინე წერილს შეხედე და, ის დრო გაიხსენე....

შენმა სიშორემ როგორ დამღალა, და გამიჩინა ისევ დარდები, მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო, გულში ჩაგიკრა მთელი არსებით.....

– მზის დედოფალო – შენ ხომ გვირგვინი დაგადგეს წუხელ, მზის დედოფალო სიხარულისო, შენს გულში მხოლოდ გაზაფხულია, ეს გზები ჩემი, შენსკენ მოდისო..[center]...

კლდეში გაზრდილო ირმებო, გადახვეწილნო ბარისგან, მთაში ხართ, მთებით ერთობით განშორებულნო ხალხისგან.....

ჩემგან წახვედი, მე აღარ ვნანობ, გულში დამიშრა ყველა დარდები იქნებ დაფიქრდე და შეისმინო, იქნებ შენა ხარ მთელი თავდები.....

გაზაფხული იყო და ყვავილების სურნელით გაჯერებულიყო ჰაერი. საღამო იყო. ის დრო როცა მზე ღრუბლებს გააწითლებს ხოლმე და სამყაროს ოქროსფერი სხივებით მოჰფენს. ზხვის...

არ დამიძახო, ო. არა, ნუ გამახსენებ წარსულს, ნაღველი გაშორებისა მე უკვე, აღარც მახსოვს....