მომენატრა შენი მწველი, ხორბლისფერი ტუჩები, მე გაზაფხულს რას დავუცდი მოვალ, ჩაგეხუტები...

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში, როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი... მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში, დამიჯერე, არასდროს მე არ გაგცვლი სხვაში!...

მ ერამდენედ მომიხურე კარგო გულის კარები ი სევ კენტად დამტოვე და ახლოს არ მეკარები ყ ველაფერი ამერია, დავრჩი ნაიარევი ვ ერ შევძელი, ვერ გიკოცნე, ვარდისფერი...

დილით ისევ შენზე ფიქრმა გამაღვიძა და ჩემს სარკმელს კვლავ ცრემლები დასდენია.. გაოცებამ დამძლია და მძლივს წარმოვთქვი. მარტოობა რა ძნელია!...

ც ამეტი გადავაგორეთ,ახლა თოთხმეტის ჯერია, ხ ვალემ იდარდოს ხვალისა,ჩვენ ყველას ჯვარი გვწერია! ე ხლა სასმისი შევავსოთ,რომ დაგილოცოთ ჭერია, ნ ატვრა ასრულდეს...

ხ ვალინდელი დღე აღარ დადგება, მ ეც არ დაგიკრეფ იებს დილამდე, ა ღარც შენ იტყვი- დილა გათენდა, გ ულს ვერ უბრძანებ,ისევ გიყვარდეს!...

დავხუჭავ თვალებს და მოგინატრებ... დღეს,ისე ძლიერ მსურს შენი ხილვა, როგორც ირემი მთასა მყვირალი მოუხმობს,თავის ნანდაურს მთიდან....

სულ ჩემთანა ხარ, ძილშიც და ცხადშიც და მინდა, მუდამ, რომ იყო ჩემთან, ჩემი თვალები გიხმობენ კრძალვით, მოდი, განდევნე, ეს უხმო სევდა....

რომ ვყოფილიყავ, მე შენთან ახლოს, ისევ გეტყოდი, მიყვარხარ კარგო, მუხლს მოვიდრეკდი მე შენს სარკმელთან, გულს გაჩუქებდი თბილსა და სათნოს....

გახსოოვს?. სიყვარული რომ შემომფიცე, როგორ მიყვარდი,მიყვარდი ძლიერ, რას ვიფიქრებდი, ღამით უძილოს გული არ გქონდა, და სხვაზე ფიქრობდი.....