ზღვას ალერსიანს, მობუბუნეს სიმშვიდეს ვთხოვდი. ის იდგა ჩემ წინ - მონუსხული ვეფხვივით თრთოდა. ზღვას ალერსიანს, მობუბუნეს სიხარულს ვთხოვდი......

რა სიმშვიდეა ქალბატონო თქვენს სიახლოვეს, რარიგად გშვენით ეგ ზღაპრული იდუმალება, მოცარტის ძველი აკორდებიც თავს ხრიან მორცხვად თავხედობაა დაარღვიონ ეს...

რომ ვიცოდე, ისევ ისე გიყვარვარ, მე ცხოვრებას კვლავ დავიწყებ, თავიდან. სიყვარულის წმიდა სანთელს ავანთებ და სიონში მუხლისჩოქვით ავიტან....

სულ ბოლო აკორდსაც ჩამოვკრავ იმედის, მზის სხივებს გაგიფენ ნაფერებ დალალში, მაგ შიშველ თეძოებს მოვახვევ ხავერდს და, მზეს აგიბრიალებ ნაწვიმარ ავდარში....

წამი მოლოდინით იძაბება, გარეთ იმუქრება ნოემბერი, მაგრამ შენ თუ გინდა, მიბრძანე და სულში გვირილებად მოგედები....

ჯერ ერთი წვეთი დაეშვა ფრთხილად, მერე უეცრად მოცვივდა ყველა და შესახვედრად ანთებულ დილას მგონი თვითონვე დასჭირდა შველა....

შენს მხრებს ამაფარე, მომდევენ ფიქრები. უფრო საიმედოდ ვერავინ დამმალავს, შენთან უსაფრთხოდ და დაცულად ვიქნები, მიხმე,ამარიდე, ავ ფიქრთა ამალას....

მე,შენით მთვრალი ჩამოვჯდები შენს გულთან ახლოს, ჩამოვასვენებ გრძნობით დაღლილ უღონო სხეულს, და მოგიყვები შენს ლოდინში,როგორ დავბერდი, როგორ მამსგავსე მოგონებით...

ისე დათარეშობ ახლა ჩემს ფიქრებში, ვიცი,შეგრცხვებოდა მე,რომ შემომესწრო, ისე თავხედურად გულში ჩამოჯექი, შენი სიმხურვალის ცეცხლი შემომენთო....

მერამდენედ დამესიზმრე ისევ, თავსხმაა და ყველა უჯრედს აწვიმს, თვალით ვზომავ და სივრცეში ვისმენ ჩვენ ორს შორის დაფეთებულ მანძილს....