სულ ბოლო აკორდსაც ჩამოვკრავ იმედის

სულ ბოლო აკორდსაც ჩამოვკრავ იმედის,
მზის სხივებს გაგიფენ ნაფერებ დალალში,
მაგ შიშველ თეძოებს მოვახვევ ხავერდს და,
მზეს აგიბრიალებ ნაწვიმარ ავდარში.

მშიერი მზერისგან გავრიყავ ყვრიმალებს,
წითელი ელფერი აგიწვავს მკრთალ ლოყებს,
ისეთი სინაზით ჩამოვლევ მაგ კისერს,
ცახცახით იხსნიდე გამომწვევ საკინძეს.

წამწამთა ფახულით მარიდდი მაგ თვალებს,
და,ტუჩის კუთხესთან გიკრთოდა ნაკეცი,
სუნთქვას ვერ თოკავდა კურნოსა ცხვირი და,
ვნებიან ალერსსში ხვადივით გახელდი...

ჩურჩულით ნათქვამი ყოველი "მიყვარხარ",
ღვთიური ჰანგივით ისმოდა ჰაერში,
ისეთი ძლიერი გრძნობებით მიყვარხარ,
ვიცოდი ვინანდი იმ დღეს,რომ გამეშვი.


ალისა ელიაშვილი