ბავშვობისდროინდელი




რომ ვიცოდე, ისევ ისე გიყვარვარ,
მე ცხოვრებას კვლავ დავიწყებ, თავიდან.
სიყვარულის წმიდა სანთელს ავანთებ
და სიონში მუხლისჩოქვით ავიტან.

შენს ფანჯრებთან ფეხაკრეფით მოვირბენ,
მოხიბლული მაგ თვალების თილისმით,
ძველებურად დეიდასთან ვიცრუებ,
მერე, ერთად მოვიაროთ თბილისი...

რუსთაველზე ჭადრების ჭორს გავექცეთ,
საბურთალოს ძველი პარკი ვიხილოთ,
მივიწყებულ მოგონებებს ვესტუმროთ,
სიყვარულზე ჩუმად ჩავიღიღინოთ.

ჭადრის ფოთლებს, ყვითელ ფოთლებს პავლოვზე,
ფეხი გავკრათ, ერთხმად ავაშრიალოთ,
ნაცნობ ფიჭვნარს ბილიკ-ბილიკ ავუყვეთ,
ნაბიჯ-ნაბიჯ, წყვილად, წყვილად ვიაროთ...

რომ ვიცოდე, ისევ ისე გიყვარვარ,
მე ცხოვრებას კვლავ დავიწყებ თავიდან,
სიყვარულის წმიდა სანთელს ჩამოვქნი
და სიონში მუხლისჩოქვით ავიტან!..

მანანა ფრუიძე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.