ამ გაზაფხულზე ბაღში ვერხვები და ენძელები, რომ აყვავდება, მე მაპატიე, თუ ვერ შევძელი შენი თვალების გადაყვარება....

მე, პაწაწინას, ქართულ მიწაზე მიდგას კარავი, ქართულმა სიომ გამიტაცა, როგორც ფარვანა,...

მე ვგრძნობ, რომ შენთან უკვე ღამეა, მე ვგრძნობ, თუ როგორ ვეღარ იძინებ, ცაზე უმზეოდ სავსე მთვარეა და მეც ვაგზავნი შენსკენ ღიმილებს....

მე მოვალ შენთან, მხოლოდ გაისად, როცა მზე სხივებს ზღვაში ჩაძირავს, შენ კი, დუმილით გაჰყვები ნაპირს, დაელოდები მომავალ გაისს....

მე რასაც დავწერ, თუ დავწერ - შენზე, რადგან მე შენი ხიბლი თან დამაქვს, ლექსი მაწვება სიმძიმით მხრებზე, თუ გამიტაცებს, შენთან დამმარხავს....

ღვინო ჯამში დაისხმება, შეჰყრი დარდის დიდ ამალას, მარტოობით გული ხმება, მე ვიცი და შენ კი, არა!...

რა შეედრება შენ წარმტაც კოლხეთს, არხოტის მთებს და რიონს არგვეთში, კიდევ მრავალჯერ მოიგებთ ომებს, თუ ეყვარება ქართველს ქართველი!...

წამო გავიპაროთ მე და შენ ოცნების კოშკები ავაგოთ, ჩავჭიდოთ ერთმანეთს ხელები სიხარულს, სიყვარულს, ვუმღეროთ.....

გავალ ეზოში, მკოცნის ცის ნამი. მიწის სურნელიც ფეხ ქვეშ მეგება. მერცხლები კარის გაღებას უცდის. ლეკვი წკმუტუნით შემომეგება. me mixaria aprilis wvima gaval...

მე - ანდამატი..! ვიზიდავ იმათ,ვინც დამწიხლა.. მაინც მივიღე,როგორც იღებს უძღებ შვილებს დაღლილი მამა. მერე კი, მერე? მეც დაღლილმა ჩამოვისვენე და ეს მიღება...