ლია ფანჩულიძე - მე, მიხარია აპრილის წვიმა



შენ შემაყვარე მე გაზაფხულო,
მიწის ორთქლი და ვარდის სურნელიც.
კუდმაკრატელა მერცხლებს შევხვდები.
ეს მე ვიქნები მხოლოდ მსურველი.

და თუ, თვალს მომჭრის მთების სიმწვანე.
მე,გაოცებულს მეყოფა ღელვა.
ვერ შემაშინებს ღამის წყვდიადი.
გზას გამინათებს ციდან მე ელვა.

გავალ ეზოში, მკოცნის ცის ნამი.
მიწის სურნელიც ფეხ ქვეშ მეგება.
მერცხლები კარის გაღებას უცდის.
ლეკვი წკმუტუნით შემომეგება.

რიჟრაჟს ეყრება ღამე ზოზინით
და საღამომდე დაელოდება.
გადმომხტარიყვნენ კლდიდან რიგ-რიგად,
თავი გასწირეს შავმა ლოდებმა.

შორიდან მოსჩანს სოკოებივით.
ცხვარი გაშლილი მწვანე ბალახზე.
დიდი ხანია, რომ ღმერთს თაყვანს ვცემ
და მე არ გავცვლი ქრისტეს ალაჰზე.

თუ გადაყვითლდა ირგვლივ მთა,მდელო.
ჩვენ,აუგს ვამბობთ უმალ გვალვაზე.
ჩაუსველიათ დილით ბალახებს.
დასკუპებულან ცვრები ბალახზე.

მე, მიხარია აპრილის წვიმა.
ამოჰყავს თესლი, აცოცხლებს ბალახს.
საოცარია ცხოველთა მოდგმა.
დედა კატა კნუტებს რად მალავს?

გაღვიძებიათ მიწის წიაღში.
გაზმორებულან თბილი ფესვები.
გამოზამთრებულ გამთბარ მიწაზე.
გაგორებულან ზანტად ნესვები.

მიწავ, ღვთის მადლმა გაკურთხა ნაღდად.
და ამისათვის ვარ მადლობელი.
სავსეა თასი. მომეცით შევსვა!
მე მინდა, რომ ვთქვა სამადლობელი.

ლია ფანჩულიძე



Loading...


თეგები: მე მიხარია აპრილის წვიმა ლექსი

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.