სულ არ ითოვებს ეს კარგად იცი გამიღე კარი, ყინვამ გაალღო ის მონატრება წვიმის წვეთებად, მე შენს ნათითურს მივსშტერებივარ პირზე ღიმილით, როგორ მომინდა, ისევ...

merab saluqvadze me ver avitan მე ვერ ავიტან ზაფხულის სიცხეს როცა ამქვეყნად ყველაფერს აჭკნობს, აღრობს ბუნებას მთართის ლოდებსაც თან სურნელებას ვერსად ვერა...

მე ვფიქრობ შენზე და ვიდრე გნახავ, არ დამეკარგო ძვირფასო არსად, უკან მოხედვას ვერც კი მოასწრებ...

ისღა მამშვიდებს, რომ შენ ყოველ დღე, ჩემი სარკმლის წინ დგახარ, მე კი, დაგეძებ გაგიჟებული და ვიცი, სადღაც გნახავ....

მიყვარხარ... მინდიხარ... ოდესმე მიხვდები, იცვლები და მაინც უზომოდ გიხდები......

me da game და როდესაც ამ სტრიქონს ვწერ შუაღამე იწვის დნება გალაქტიონს რომ ვკითხულობ ჩემი თავი მაგონდება დანარჩენი სრულიადში...