მე - ანდამატი..!
ვიზიდავ იმათ,ვინც დამწიხლა..
მაინც მივიღე,როგორც იღებს უძღებ შვილებს დაღლილი მამა. მერე კი, მერე? მეც დაღლილმა ჩამოვისვენე და ეს მიღება დამჯდომია ღირსების ფასად!
ნუ განიკითხავ, დღეს თუ მატლი შენს სულში მატლავს,ხვალ ის მატლები დაგეგება შენ ფიანდაზად..
ძალიან გვიჭირს, ჩემო სევდავ, უფრო რიგად კი, დაცლილ ტვინებში..თუ არა გჯერა, შეხედე ხალხს და უჩემოდაც კარგად მიხვდები. აგერ, გუშინ, რომ ვერ იტანდა მავანი მავანს,დღეს მეგობრები გამხდარან კვლავაც. შენ კი, შენ ისევ, ცხელ გულში გძაფრავს...არაფერია მარადიული..ნუ დააბრალებ, ნურც თავს და სხვასაც..შენ შენი გზა გაქვს...შენ გზას მიჰყევი და სათნოებას დაუდექ ფარად.
შენ შენი გზა გაქვს....
შევცქერ ოთახში მიმოფანტულ სუფთა ქაღალდებს და ახლა,მხოლოდ სინანული მალაპარაკებს. ვიცი, ყველაფერს დასასრული აქვს,თუ რამ დაიწყო,მაგრამ ვაითუ,რაც დაიწყო,არაფერი სულაც არ იყო.ღალატი თუა, მოღალატეს როდი იჭერენ, მაშ, სიყვარულით ყურები რად გამომიჭედე?!
თუ დაიგმანა ყველა სარკმელი, ცის იქით ღრუბელს მოწყდება ცრემლი და საიმედოდ დახშულ კარიდან, ვერ შემოაღწევს ვერც ერთი ფერი..
გახსენ სარკმელი, შემოუშვი ოთახში ქარი,იქნებ შენს გულშიც გადაიდაროს, კარი გააღე,ვიდრე დილა მზის სხივებს გაყრის,უსიყვარულოდ, რაა სიცოცხლე ადამიანო.
არა, ის სხვაა, ის სხვას არა ჰგავს...ჩემს მწუხარებას არ აირიდებს, ვიცი, ოდესმე, უთუოდ მოვა და როგორიც ვარ,ისეთს მიმიღებს.
ესაა მხოლოდ,რაც უნდა მეთქვა,რომ ეს ცხოვრება წამია ერთი, ბოლოს ის ერთი,ხომ მოვა ჩემთან და სამუდამოდ დარჩება ჩემში...
მე - ანდამატი...!
ნანა სელეპანოვა -მე - ანდამატი
