დღეო, რა მალე ღამდები. ღამევ, რა გვიან თენდები. დარდო, წასვლა რად არ იცი. სევდავ, რა დიდხანს ჩერდები. ფიქრო, რატომ არ ძველდები. წლებო, რა მალე ბერდებით...

სულზე სული ვუბეროთ ერთმანეთს...თორემ...აცივდება ამ სამყაროში და გავიყინებით...

დღეს, მარტოობაც და ცხოვრებაც იისფერია, გაფანტულ ფოთლებს, კვლავ აცეკვებს ლამაზად, ქარი. დღეს მისი მზერა, გამჭირვალე მინისებრია. საოცარია, ფიქრებისგან დაღლილი...

ისე ქათქათა და ხალასია, პირზე აკინძვია ღიმილები, რაღაც სხვანაირად ლამაზია, ქალი, ვისაც უყვარს გვირილები....

აუ, დღეს იასამნისფერი წვიმა იყო, თანაც სუნი ქონდა ნარცისების, მერე უცაბედად გადაიღო_ როცა წვიმის წვეთებს გაფიცებდი......

ხარბად გავცქერი კამკამა სივრცეს და წინათგრძნობა მაფორიაქებს. უიმედობის ლანდი რომ მიმზერს, ვერ ვიზიარებ განცდის სიამეს....

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს, აისს ღრუბელი გაუწალდია... დარდივით დნება დუმილი დილის და უხიაგი წლები გადიან....

გადამწვანდა არემარე და გითრთოლებს სიო ღაწვებს; ერთხელაც არ გამიღიმე, ჩემი ცოდვა მხრებზე გაწევს,...

მე ცოდვილი ვარ, შენ კი უმანკო და ფიქრი მოჰგავს მინდორს მოთოვლილს, არ მინახია მე ჯერ უნაკლო კაცი კი არა, ხეზე ფოთოლიც....

აჰა, ჩამომდის ცრემლების თქეში, მკერდიდან მღიმარ ყაყაჩოს ვიხსნი, ყველაზე მეტად, რაც მომწონს ჩემში - ამღერებული ქართული სისხლი....