იმ უთქმელ გრძნობას გაუმარჯოს, რომელსაც თქმა არასოდეს უწერია......

ეს იმ თვალებს გაუმარჯოს, ენაზე მეტად რომ მეტყველებენ....

ზეცა-ფიროსმანის ლურჯი სუფრა, ნეტავ მზის ყანები ვის ელიან? ქუჩაში კოცნის გოგოს ბიჭი, ვიღიმი თვალებში ნისლებია. ისეთ სიყვარულს გაუმარჯოს მე რომ არასოდეს...

ეს იმ ორ მტრედს გაუმარჯოს, ხეზე რომ ზიან და ქარს ელოდებიან, იქნებ ერთმანეთს შეგვაჯახოსო....

დაუმთავრებელ წიგნს, აუნთებელ სანთელს და აუხსნელ სიყვარულს გაუმარჯოს....

ეს იმ პატარა გულს გაუმარჯოს, უდიდესი ოცნებების დატევა რომ შეუძლია, იმხელა ოცნებების მთელ დედამიწას რომ შემოუვლის და უსასრულობაში გაიჭრება....

მე კოცნის ზღვაში დავიბადე გამიგონია, მე კოცნის ზღვაში დავიხრჩობი ასე მგონია, ამბობენ, თურმე კოცნა ლოთებს მოუგონიათ მათ გაუმარჯოს რა სათუთი გრძნობა ქონიათ....

ეს გაუმარჯოს იმ წლებს, იმ წამებს გულში რომ დარჩა, როგორც თქმულება და ტკივილს, ტკივილს, ტკივილს უმწარესს რომლის ბადალიც არ მეგულება. - ეს გაუმარჯოს უსიტყვო...

მზე რომ დახატო თბილი უნდა იყო, თბილი რომ იყო ვიღაცამ უნდა გაგათბოს, რომ გაგათბოს უნდა უყვარდე, რომ უყვარდე უნდა დაიმსახურო. მოდით ამ სითბოს სიყვარულს...

"ერთხელ დედამიწაზე ანგელოზი ჩამოფრინდა და დაინახა ხელჩაკიდებული გოგო და ბიჭი: ამას მეგობრობა უწოდა... მეორედ რომ ჩამოვიდა დაინახა გოგო და ბიჭი...