დაქანცულისთვის სულის მოთქმაა და სასოწარკვეთილისათვის - იმედი....

სიყვარული შვებაა მწუხარების ჟამს, სიმშვიდე მღელვარების ჟამს...

შენ ხარ ჰაერი და სულის საზრდო, მე უშენობა მომკლავს ან შემშლის ... ჰოდა, ამიტომ სწორედ მაგიტომ-შეგისუნთქავ და ... დაგტოვებ ჩემში!!!...

სიყვარული არის როცა არ გინდა წახვიდე დასაძინებლად, რადგან რეალობა უკეთესია ვიდრე სიზმარი...

შენ არ გეგონოს ლექსის ღირსი ხარ, უბრალოდ მინდა გაიგოს ხალხმა, როგორ მიყვარდი როგორ გნატრობდი, და ისიც როგორ ვერ გიტან ახლა...

ქალი წვიმაა ხან მოვა... ხან ნისლად აკრეფს საფიქრალს, თეთრი ბრინჯივით დაგაბნევს მერე მოგდგება, აგკრიფავს...

მე შენი მეთქმოდა, მაგრამ ახლა აღარ ვიცი ვისი ვარ ... იქნებ უბრალოდ საკუთარი თავის......

ნუ ხარ ასეთი თავდაჯერებული! ფეხი დაგიცდება და ჩამოვარდები, ხელის გამოწოდება დაგჭირდება? მე არ ვიქნები.......

შენ გიყვარს საკუთარი თავი ... ნუ გავიწყდება რომ მეც მაქვს თავმოყვარეობა!...

გამოვრიცხო შენი ბოდიში? მაშინ შენ გამომრციხე მე, შენი ცოხვრებიდან და უჩემოდ გააგრძელე გზა.......