მთელი უშენობის მფლობელი ვარ, დიდი დანაკარგის მესაკუთრე....

სანთელი ენთო ლიცლიცა ბინდად..იწვოდა კენტად, დნებოდა ფიქრად..თეთრი ლოდინის ფერი იბრძოდა და სიმარტოვის სურნელი იდგა..შენც არ იყავი მეც რაღაც მწყინდა.. გარეთ კი...

რომ არ გადავიქცე ამღვრეული წვიმის წვეთებად, და სანთელივით უმოწყალოდ არ გავიღვარო, გადამაფარე კალთა შენი უფალო ღმერთო რომ ამ ცხოვრების ტკივილებით არ დავიღალო...

მე ჩუმი დარდებით მივყვები ბილიკებს, სევდა და ტკივილი დამყვება კვალდაკვალ... არ მინდა, დამთავრდა, მე აღარ ვიტირებ, იდარდოს დღეს იმან, ვინც მართლა დამკარგა......

ჩემთან ფანტაზიის ფერის შიმშილია, ჩემთან სიუხვეა დარდის...

სისულელეა გულახდილობა როცა ცხოვრება ასე ყალბია!...

რაც კი მინახავს როდი იყო, თურმე სიმართლე, არვინ არ იცის, ვინ ვარ მართლა, ვინ ვარ ნამდვილად. ყველა გარედან რასაც ხედავს, ისვე ვგონივარ და სამწუხაროდ, ვერვინ...

ვმარტოობ... კვლავაც რომ აღარ ვზიდო ადამიანის დაკარგვის განცდა.....

ზამთარი და უსასრულო მარტოობა..ისევ ისე უნუგეშოდ თოვს... ტყუილია, ზოგჯერ მხოლოდ გვეჩვენება, რომ ყველაფრის მკურნალია დრო......

ხანდახან რაღაც უნდა დაკარგო, ან რასაც ეძებ, ის ვერ იპოვო. საბოლოოდ რომ მზემ გაანათოს, მანამდე სულში უნდა ითოვოს... იქნებ სიკვდილიც ინატრო ზოგჯერ, რომ გაუღიმო...