ცრემლებს ყლაპავს და მიჰყვება ქუჩას ქალი, შენი, მაგრამ სამუდამოდ დაკარგული......

მე პოეზიამ მაგრძნობინა, რომ სადღაც შორს არსებობს უკვდავების ცისფერი მხარე, სადაც დაფრინავს ჩემი მწუხარე სული....

მიზანი საშუალებას ყოველთვის არ ამართლებს!...

გახსოვდეს, რომ ბედნიერი დღე და ცხოვრება თავად უნდა შეიქმნა!...

აქ რომ ზღვა არის, ჩემი არაა, აქ რომ ქარია, სულ სხვა ქარია. ეს ცა სხვისია, ეს მიწაც სხვაა, სხვისი ფიქრი და სხვისი დარია, იქ ერთი წვეთი წყალიც მომარჩენს, აქ...

ვიცი, რა არის კარგი, მაგრამ ვაკეთებ იმას, რაც ცუდია ......

ყველაზე ღარიბი არაა ის, ვისაც გროში არა აქვს, არამედ ის ვისაც ოცნება არ აქვს......

რატომ არ ვაგდებ ქვიშის საათს, რომელშიც ქვიშა აღარ არისი იმიტომ, რომ სიმბოლურია ყოველდღე იმის ხილვა, რომ დრო აღარ გაქვს, კიდევ იმიტომ, რომ გადასაგდებად...

დღეს ერთი გხიბლავს, ხვალ კი მეორე, ხან სიყვარულიც დაგიგვიანებს, და ამ ჩურჩულში, და ამ ლოდინში, ვკარგავთ საყვარელ ადამიანებს....

ვაღმერთებ თვალებს... თვალებს... რომლებიც, ერთი გამოხედვით ყველაფერს გეტყვიან, თვალები... რომლებიც ჩაგაფიქრებენ და მოგონებებში მუდამ რჩებიან.....