დასასრულის აუცილებლობა, სწრაფი გადასვლა არსებობიდან არსებობაში, წრთობის ქურის პირდაღებული შესასვლელი, ყოველ წამს მოსალოდნელ უფსკრულში გადავარდნა-ასეთია...

ცხოვრების ჭეშმარიტებანი პარადოქსული ფორმით ვლინდება ჩვენს თვალწინ. სინამდვილეს რომ ჩავწვდეთ, ჯერ ის, პირველ რიგში, ჯამბაზის თოკზე უნდა ვიხილოთ, თუ შეგვეძლება...

მე სიცილი მიყვარს.. თბილი და გულიდან წამოსული.. ნამდვილი და გადამდები.. ტკივილს რომ გიყუჩებს და სიცოცხლეს რომ გაგრძნობინებს ისეთი სიცილი.. ცრემლებიც მიყვარს...

ყოველთვის ვაღწევ მიზანს, თანდაყოლილი ნიჭი მაქვს...

-რა ძლიერი ყოფილხარ,დედა!..მიყვარხარ იმისათვის,რომ მზესავით თბილი ხარ. იმისათვის,რომ ჩემი ჰაერი ხარ,ერთი შეხედვით სუსტი,მაგრამ სინამდვილეში -ძალზე ძლიერი!...

აღმოვაჩინე რომ აღარ მეშინია არაფრისა...და ამან შემაშინა ყველაზე მეტად!....

სიყვარული ვარდის ფურცელივით ნაზი, ცეცხლივით ძლიერი, მინასავით მსხვრევადი და სანთელივით წმინდაა...

მიყვარს შენი თბილი, რაღაცნაირი ფერის თვალები, შენი აზრიანი და სევდით სავსე გამოხედვა. მიყვარს შენი სიცილიც და სერიოზულობაც. ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს...

იცი, ცისარტყელა მოგიქარგე ფერად-ფერადი გვირილებით, მერე გაზაფხულიც მომეხმარა იებით ტიტებით და ალუბლებით. იცი, ოცნებებიც ჩავაქარგე ჩემგან საოცრად ნაფერები,...

არაფერი დამენანა, ოქრო, ვერცხლი თუ ხავერდები. მერე? მერე ერთად დავასრულეთ მომავლის ფიქრებით...