სევდის ზვავით დაიფარა გულის ფსკერი ეს ზამთარი თვალგახელილ კოცნას ჰგავდა. მოსაყოლიც არ დაგროვდა არაფერი ... იმედის და გაზაფხულის მოსვლის გარდა . დღეებს პულსი...

დღემდე რაც ვხარჯე - საკმარისია რაც მოგაკელი შენ ერთს განცდები, თუმცა არც იცი... არც მიბრაზდები... ან იქნებ სულაც დროში ამცდები... დღეს მინდა მგრძნობდე - სულ...

ლამპიონები თითებს უთბობს ორთქლით ნოემბერს და შემოდგომა ზამთარს უთმობს წვიმას, ქოლგასაც რადგანაც აწმყო უკვე აღარ ესათნოება მეტეხთან ცხენით შეუტოპავს მტკვარში...

ტუჩებდაცვარულ თბილისზე ცრემლად დაგორდა დილის მზე... დილის მზე ცაზე ვარსკვლავებს, მტკვარზე თოლიებს ხვეტავს.... ცა-დაფა - სუფთა არც ისე.... -აგერ ღრუბელი! -...

ამოვიღე მკერდიდან და უკან არ ჩამეტია... მოვატარე ზეცა, ანუ ქვეცის ზედა სართული.... ჩემს გულს ჩემზე გაცილებით ტრაგიკული ბედი აქვს: ჩემი ბედი რთულია და მისი...

ბათუმი არის წვიმის აფიშა, და ღმერთის გულის ფეთქვა, მკაფიო ლექსამდე სველი ვზივარ კაფეში, ფინჯანი ყავის ორთქლთან ვკაფიობ... მავსებს წვიმების აპლოდისმენტი - ჩემი...

ერთი ხელით ცოტნე ვზარდეთ, მეორეთი ბაღვაში. ერთ ხელს ომში ვიყენებდით, თოხნასა და ბარვაში მეორეთი ძმას ვახრჩობდით, თითს ვუქნევდით ნათესავს ხან ვანგრევდით...

ძირს ვაზნებივით ყრია კვირტები, მარტის დაცლილი ჯერის, სულიდან ლექსი ამოგიხიე, მაინც მიყურებ ყალბად... ამბობ, რომ ლექსის დაიჯერე და ჩემი ნაკლებად გჯერა... (ეს...

ხშირად ოცნება მიმაფრენს ცაში, და მე არ ვიცი რას ვფიქრობ მაშინ. სამშობლოს თავზე დაფრინავს ფიქრი, სამყაროს თავზე ჩიტივით მივქრი. თარგმნა გრიგოლ აბაშიძემ...

აი, ჩემი სამშობლო, ეს ალფელდის ტრამალი, სადაც ჩემი ოცნება აფრენილა ფრთამალი. სადაც მიწას ატყვია ჩემი ნატერფალები ბავშვობის მოგონებას აქ ვერ დავემალები....