ქეთი ალასანია - ზეცის კალთიდან წამოვკრიფავ განთიადის ცრემლს



ზეცის კალთიდან წამოვკრიფავ განთიადის ცრემლს
და მზის ღიმილად, შენს თვალებში, დავიბადები,
ისე მიყვარხარ ჩემო სუნთქვავ, ჩემო სიცოცხლევ,
რომ ამ სიყვარულს, არასოდეს დავემალები,
მინდა ვიყვირო, ბოლო ხმაზე, მე შენ მიყვარხარ
და გამოგიღო, სამუდამოდ, გულის კარები,
ზღვის ტალღასავით მოგეხვევი, ჩაგეხუტები,
ფრთებს დაგიტოვებ და ღრუბლებში ნიავს ავყვები,
ჩამავალი მზე ჰორიზონტს რომ ისევ გადაწვავს,
მე ზღვასთან ერთად, შენს გულმკერდში, დავიმალები,
მერე შენს ბაგეს, სიყვარულის სურნელით მთვრალი,
როგორც მთის წყაროს, ვნებით სავსე, დავეწაფები,
მინდა გამომყვე ჩემს ზღაპარში, დროს ნუ დაკარგავ,
თორემ სინანულს ვერასოდეს დაემალები,
ცისა და მიწის გასაყართან დაგელოდები
და თეთრ ღრუბლებში, შენით სავსე, დავიკარგები,
ამ სიყვარულით, ჩემი გული, მართლა რომ გასკდეს,
იცოდე, მაინც უსაშველოდ მომენატრები...

21.06.15.

ქეთი ალასანია



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.