დრო გადიოდა... ვიღაც ტიროდა.. მოგონებებიც, სადღაც ქრებოდა.. შენ იყავ უტყვი... და შენ თვალებში ჩემი წუხილი ი რ ე კ ლ ე ბ ო დ ა....

საფიხვნოს კაცნი უბნობდნენ, სიტყვა მეხივით გავარდა, ქალები ვერა მგუობდნენ, კაცი ხელებში ჩამადნა....

ამ ბოლო დროს,ერთმა მცნებამ გამიტაცა, ჩემში მეფობს სატანაც და ღმერთიც, ერთდროულად ხუთი კაცი შემიყვარდა, ხუთი კაცი ერდროულად მეტრფის....

არ გააღმერთო ის, ვისაც ღმერთად, შენს საუფლოში ყოფნა არ უხდება, ვინც მიჯაჭვულა საკუთარ კერას, ვინც წავიდა და აღარ დაბრუნდება....

ცისკენ მომზირალ თვალებმა მე ლექსი დამაწერინეს, ცეცხლი გადამდის ალებად, ცრემლებს ნუ დამადენინებ....

შეშლილ სახეს მარტოობა შვენის, ქარი თმების ძირებამდე ატანს, გალუმპული, ეგ თვალები შველის, ცრემლის ზღვაში სასოებას მალავს....

შენ სხვისი ხარ, ჩიტბატონა, სხვისი, მაგრამ ჩემი არა, მზე ღრუბლებში შემატოვა, სხვას ყვარობს და მე კი არა....

მეძახდი? არა? თუ მომეჩვენა? აუ,კვლავ შენსკენ გაიქცა ფიქრი.. და გაბზარული სულისკვეთება გულზე დამაწვა ლოდების სისქით....

ახლა, ისე მინდა გამიავდრდე, თვალზე ცრემლი ისე დაიკიდო, როგორც ლოთბაზარამ ხვაშიადზე, ღვინით ვნების ალი წაიკიდოს....

Осень наступила, Листья выпадают, Мечты немыслимые В воздухе летают....