ნანა სელეპანოვა - წვიმა გადაწვიმდა



შეშლილ სახეს მარტოობა შვენის,
ქარი თმების ძირებამდე ატანს,
გალუმპული, ეგ თვალები შველის,
ცრემლის ზღვაში სასოებას მალავს.

შენ რომ ლამობ,თუნდაც ერთი წუთით
დაგანახა ის, ვინც გულში გყავდა,
ქარსაც უნდა,რომ ფოთოლი თუთის,
მოწყვიტოს და მიატოვოს ცალად.

და როდესაც სიმარტოვის წუთებს
ქარს გაატან, შენც მიხვდები ალბათ,
მარტოობა,რად დასჩემდათ ქუჩებს,
როცა წვიმა ნიაღვრებად ასხამს.

მზემ მოდენა ათინათი სხივთა,
გადამტვერილ აივნიან სახლთან,
შენს ეზოში წვიმა გადაწვიმდა,
ქარიც ალბათ თავისი გზით წავა.

მალე ქარი სევდას გადადენის,
ხედავ? წვიმა ქუჩის ბოლოს გაქრა,
მზეს დაიჭერ პაწაწინა ხელით
და ნარცისებს დაგიყრიან კართან.



Loading...


თეგები: წვიმა გადაწვიმდა

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.