თვალებს, დაღვრემილს, თვალებს, ნაფერებს, ცრემლების კვალი, თითქოს აბერებს.....

ნოემბრის იმ დილას - ქუჩაში გავედი, ქუჩაში საერთოდ არავინ არ იყო. და მერე სველი გზით, სულ სხვაგან წავედი, და იქაც საერთოდ არავინ არ იყო......

გადაისექტემბრებს მალე, გამოიქტომბრეს ხვალე. მერე დავასვენებ ფიქრებს მერე დავასვენებ თვალებს.... გადაგვყითლდება მთები,...

მოვალ და გეტყვი, რომ არ შეცვლილხარ, რომ ჩამოგტირის ისევ თავ-პირი... აღარც ოქრო და აღარც ვერცხლი ხარ, აღარც ის ჩემი მყუდრო ნაპირი......

რამდენ შეხებას და რამდენ მოფერებას, რამდენ მოგონებას მალავს ეს ხელები, ისე დაქანცულან გრძნობადაკარგულნი, როგორც ზამთრის სისხამს გამხმარი ხეები...

ცოტა მადროვე, მალე მეც წავალ, საფლავს გამითხრის ეს მონატრება, და იქვე, ქვაზე ჩემ სურათს ნახავ ნეტავ,თვალს ცრემლი თუ მოგადგება?...

ფანჯრის ჩამსხვრეულ მინებზე, სისხლის წვეთები მოჩანს. გონებას წამლავს სიბილწე, უგუნურება გვმოძღვრა...

ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო, ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!...

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს, და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს, მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად ! შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !...

ვეღარ გავუძელი ფიქრებს შენთან განშორებით დაღლილს, გული მხოლოდ შენზე დარდობს, ვხვდები ვერავისზე გაგცვლი....