რამდენ შეხებას და რამდენ მოფერებას

რამდენ შეხებას და რამდენ მოფერებას,
რამდენ მოგონებას მალავს ეს ხელები,
ისე დაქანცულან გრძნობადაკარგულნი,
როგორც ზამთრის სისხამს გამხმარი ხეები...

თითქოს, დამსხვრეულა უტკბეს დროთა ხსოვნა,
ხელსაც გასცვენია ქროლვით შემოდგომა,
ისევ გააშიშვლა გრძნობა დაფარული
დროთა სიფიცხემ და სევმამ დაუდგრომმა...

მაინც დაუბერა ქარმა დაუნდობლად.
გული ააჩქარა_ თხოვნა აასრულა,
ამდენ ფიქრთა ხროვას ისევ არ დანებდა,
ხელმა უსასრულო ბრძოლა დაასრულა...

ვეღარ შეარყია რწმენა, მიმალული,
ჩუმმა სიშორემ და მწარე მონატრებამ,
ხელებს ისევ ახსოვს ბოლო მოფერება,
(ალბათ, დაბრუნდება, ცოტა რომ დათბება...)

ფიქრთა შემოტევამ ლამის გადაღალა,
თითქოს უკვე გაქრა ძველი თვალთახედვა,
ამდენ მოგონებებს მაინც ვერ ელევა,
რადგან წარსულ გრძნობას უნდა გადახედვა.

უკვე დამჭკნარ ხელებს ბევრი ზღაპარი აქვს,
მათი დასასრული მაინც კეთილია
არის რამდენიმე _ ფესვიც რომ არ უჩანს,
თუმცა გვიანია, ხელებს ეშინია...

მაინც დაუბერა ქარმა დაუნდობლად,
ტყესაც შემოაცვდა მწვანე ტანსაცმელი,
ხელებს კვლავაც ათოვს, როგორც პირველ ზამთარს,
თუმცა ჩავლილია ყველა განსაცდელი...