ერთადერთი ნაპირი იყო, ციოდა, მგონი წვიმდა, არა არ წვიმდა, ეს ჩემი ფანტაზია იყო... ერთი ის მახსოვს რომ მაღლა უსასრულობაში ვხედავდი მთვარეს, არდა დღე იყო... იყო...

მარტოსული იყო ლაზარე და ამ მარტოობას დასტიროდა მუდამ ... - რა გატირებს, ლაზარე, შე ღვთის გლახა? ლაზარეს უამრავი რამე ატირებდა .......

მე რას დაგპირდი? ისეთს არაფერს, წვეთ სითბოს, ჩემი დაღლილ გულიდან, ღვთისთვის დანთებულ სანთლის ანარეკლს, ერთ იას, წარსულ გაზაფხულიდან. მეტს ვერ ვიხსენებ, ეს...

მე შორს ვარ და ვერ იგებ ამ ჩემს ხვეწნა მუდარას, მთები ისევ იფერებს თოვლის წმინდა სუდარას. გაგიშლია ბალიშზე თმები ნაზად ფერილი, მთვარე გკოცნის სახეზე სხივად...

ოცნება ახდება ოცნება ახდება მაგრამ რა იცით ამ წუთში რა ხდება იქნებ ვიღაცა ვიღაცას ებრძვის ანდა ვიღაცა სიყვარულს ეტრფის...

მოხვედი, გნახე, მოგაპყარ სახე, გამხადე შენი კეთილი მონა, გააღე თვალები, რას იმალები, რა მოგივიდა, რამ დაგაღონა?...

ცის კიდეს მთვარის შუქი აპობდა ელავდა ცაზე თეთრი ნისლებით, სადღაც შორს ხეებს ზეცა ათოვდა გაბრაზებული მძლავრი ფიქრებით....

მე რად მინდა ავბედითი სიყვარული, ვერ ავიტან მოჩვენებით სითბოს, გადაჰყვება მოგონებებს სინანული.. და შემრჩება იყო, არა იყო!...

ჰო ზოგჯერ მეც მგონია, რომ ხელისგულზე დასმული ჭიანჭველა ვარ და არ ვიცი საით წავიდე....

როგორც სილაში ჩაფლული სფინქსი, უძრავი სახე, უთქმელი სიტყვა, დრომ შემაშფოთა, დრომ ჩამაფიქრა.. ბევრჯერ იწვიმა, ბევრჯერ იელვა.....