თვალებს, დაღვრემილს

თვალებს, დაღვრემილს,
თვალებს, ნაფერებს,
ცრემლების კვალი,
თითქოს აბერებს...

ფერი აღარ აქვს,
უნდა უცქირო ...
თუ გამოიცნობ,
ზღვას გავს უძიროს...

ფრანკენშტაინმა
შექმნა ურჩხული,
შენმა თვალებმა,
გრძნობა- მუნჯური...

აღარ გასცვივდა
გუგებს ცრემლები ,
სამყარო დარჩა
შავ-თეთრ ფერებში.

ამოუცნობი
ფენომენია,
თვალები,როგორც
მუდამ ჩვევია...

ის,ლაშქარია
ვერხვის ფოთოლთა,
მზეა უსხივო,
მნათი ობოლთა.

და თავად გახლავთ
შორი სიზმარი,
მივიწყებული,
დარდის მზიდავი.

ის სანთელია,
ჩაუქრობელი,
გულის ნაწილი,
განუყოფელი...

თვალებს არ უნდა
ფერით შემოსვა,
უფეროდ შეძლებს,
სულში შემოჭრას...