ზეცა ჩემი ნუგეში, პოეზია - მარადის. მოვარდისფრო ღრუბლებსი ჩემი გული გადადის. მუზა როგორც ცოცხალი, როგორც ღვთიურ ფერისა, - ისევ მაღალ ზევიდან მღვრიე თვალებს...

დრო არ ითმენს, იგი ყოველს აძველებს და ჩვენც ასე მას უძალოდ მივსდევთ. და შეუცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს და არა სცნობს იგი რაიმ მიზეზს....

_უი შეგჭამა ნადირმა, ქვე რავა მიიზლაზნება ეს შეჩვენებული! გგასწი, გასწი, თორემ მგლებს მივცემ შენს თავს! _მუუუ. _,,მუ” შენ და დოზანა! ისე ზმუი, თითქოს გესმოდეს...

ჩემი ოცნება ფრთებს შეისხავს დაკარგულ ცაზე, შემოვიზღუდავ ჩემი გრძნობების მღვრიე საფიქრალს, სემირამიდას სავსე მთვარეზე დავენახვები, და სიყვარულის ქარიშხალი...

ლამაზად ჩამოთბა, შენი ცხოვრების მშვიდ სამკვიდროში, ლამაზად გამოჩნდა შენი სარკმელის თეთრი ფარდები. ლამაზად აინთო მაგ თვალების სუსტი თანხმებით, მშვიდად დაიწყო...

" ... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ეკლის გვირგვინი რომ დაადგეს არც გაუგია... " ვაჟა ხორნაული...

თურმე მყვარებიხარ როგორც აღარავის, მაგრამ რაღატომღაც განზე გამირბიხარ, მე ვარ მსახიობი სულის კარნავალის შენ აფარებული ხორცის ნიღაბი ხარ....

" რამდენი ფერთა გამაა-ცხოვრების გზაზე გამოფენილი, თითქოს გალობა ისმის ზეციდან ღვთის საკრავისა, შენი სახე მიბოძა ღმერთმა დასავლურ ფონზე გამოხატული, დღეს...

ალბათ შენ,ალბათ მეც ლამაზი ფერებით დავხატავთ მთვარეს და ღმერთს შევევედრებით....

სუსხიანი ზამთარი,უღიმღამო დღეები შენზე ფიქრით დამთვრალი ვერა,ვერ შეგელევი. საოცარი ზღაპარი,საოცარი დღეები...