რომ არ გტკენოდა,გაგეფინე წაქცეულს მინდვრად, რომ არ გწყენოდა,გადავმალე ღიმილქვეშ ცრემლი, როგორც ოცნება, საგულეში მესახლე მკვიდრად და ჩვენს სიყვარულს უმღეროდა...

დრო მიდის, არ თქვა არასდროს არა, არ უნდა, არა, ამ სიტყვებს დავა, დრო მიდის, მიდის და კვლავაც წავა, რაც არ გასულა ისიც კი გავა....

მე ისევ მინდა, ცხოვრება ჩვილივით ვარდისფერი იყოს: მიწა – ყვავილებით მოჩითული, ზეცა – ვარსკვლავებით. leqsebi literatura poezia...

წინ სისველეა მაისის წვეთით და თავდახრილი მთვარის სიმშვიდე, არ მავიწყდება ყოფნა შენს გვერდით, როგორც სიზმარი ვერ ავირიდე....

როგორ დაგვიშორდა გზები, ტკბობის ოკეანეც ჩაშრა, შენ რომ მანდ დამეძებ გზნებით, მე აქ სიმარტოვე მშანთავს....

მე მიყვარს,როცა არ ქრის ქარი, როცა ლაჟვარდი დღეა წყნარი. მე მიყვარს,როცა არის ქალი და მასთან წყნარი საუბარი....

... აზრი, რომელიც არ მომივა... ... ბგერა, რომელასც ვერ ავიღებ... ... გრძნობა, რომელსაც ვერ გავიგებ... ... დილა, რომელიც არ თენდება ... ... ელვა, რომელიც არ...

ერთმანეთისგან ჩვენ ისე შორს ვართ და მონატრების დაგვქანცა სევდამ. არ შეგიძლია შენ ჩემთან მოსვლა, ახლა მე უნდა მოვიდე შენთან....

ჩვეულებრივად მოვედი ქვეყნად. გათენებისას ვიხილე ზეცა. მოვედი ხმატკბილ ლექსების ენად და პოეზია ტკივილად მექცა....

მე მიყვარს, როცა გაზაფხულს მარქმევ, ვიცინი... და მას ასე ვიფერებ: აპრილს კვირტების სინორჩეს ვართმევ, მაისის- ვარდის სურნელს ვიჩემებ....