მე ისევ მინდა

მე ისევ მინდა,
ცხოვრება ჩვილივით ვარდისფერი იყოს:
მიწა – ყვავილებით მოჩითული,
ზეცა – ვარსკვლავებით.
ამ სურვილით ვიძინებ და ვიღვიძებ.
შუალედებში მამთქნარებს და ვიზმორები.
ფანჯრიდან რუხი ცა და შავი მიწა მოჩანს.
მე ვარსკვლავებით და ყვავილებით მოჩითული მინდა.
რაც თავი მახსოვს, სულ ასე მინდა
და სულ სხვანაირადაა.
მარტო ვერაფერს ვცვლი
და, რადგან
ბედნიერების ნაგლეჯებად მიღება არ შემიძლია,
საკუთარი თავი დამეკარგა.
ბოლოს ფანჯარასთან იდგა, მახსოვს,
რუხ ცას, შავ მიწას უყურებდა და
სულ სხვა რამ უნდოდა.

მაკა ჯაიანი