შენ თვალებიდან აპრილი გცვივა, იღვიძებს დილა რძისფერი კაბით. წელმოწყვეტილი იები მტკივა, შენ მაპატიე, თუ შემიყვარდი....

მე ახლა შენში ვარ და სადღაც ლიანებს, დაარხევს ქარი და ღამესთან აცეკვებს.. მითხარი, რომ ისევ არ დავაგვიანე, რომ გრძნობა თვალეში ეშმაკებს აცელქებს....

მე რა შეგინდო, თავადა ვთხოვ შენდობას მოყვასს, რა შემოგწირო, არაფერი არ მაბადია. მაღლა ახედე,...

ეხლა რომ თბილად გაკოცო თმებზე, მოგხვიო ხელი, მოგიძღვნა ლექსი... დაგისხა ყავა...

ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს, უკან ქარი კივის, იწყევლება, ზეცას ვეღარა ვცნობ,შეფითრებულს, ღრუბელ მოხვეული იცრემლება....

შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის, რწმენით შევხვდები ისევ ამ ივლისს... ვიქნები მხოლოდ შენი პოეტი, აღმართსაც შენზე ფიქრით ავივლი......

რაც იყო, იყო... რაც მოხდა, მოხდა... გულში იღვრება დეკემბრის ჭავლი. ვერ მივატოვე ტკივილი ოხრად და კვლავ ვიხსენებ წარსულს და ჩავლილს....

გული - ოცნებების სასაფლაო თითქოს მიყუჩდა და გაჩერდა... აღარ გახსენებ და აღარ ვდაობ, დრო ხომ უშენობას მაჩვევდა....

სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს, მომხიბვლელია და ვნებიანი. ასე ჯერ არავინ მყვარებია, ის სულ ჩემია და ჩემიანი....

მომენატრა სიყვარულზე ლექსი, ისეთი რომ შეგიყვარდე მერე. ისე, რომ ვთქვა, რიგითა და წესით, ბევრი რამე სულ ამაოდ ვწერე....