მეორდება ისტორია, დღევანდელს ჰგავს გარდასული, რახან ბევრი გვიცხოვრია, ნუთუ დგება დასსარული?!...

ცხოვრების ეტლის სადარებელი საცაა გავა მატარებელი. გ ა ლ ა კ ტ ი ო ნ ი amaoebis matarebeli grigol abashidze...

ცხოვრება მკაცრი და სასტიკია, მე კი თვალებზე ბინდი მეფარა... მისი ფეხის ხმაც არ გამიგია, სიბერე ისე შემომეპარა. grigol abashidze cxovreba sastikia poezia...

ჩემი გზა, გრძლად რომ ვსახავდი, ოღრო- ჩოღრო ყოფილა, სულ ერთი ციდა... რა ცოტა რჩება ამ ხელებს ოქრო, ამ თითებს, ამდენ სილას რომ სცრიდა. grigol abashidze chemi...

ღმერთო, იქნება მე ღირსიც არ ვარ, რომ მოგაწვდინო ცაში ლოცვანი. მივყვები დღეთა გადათვლილ ქარვას, გასრულდა ჩემი კრიალოსანი. grigol abashidze gmerto leqsebi...

როგორც ბუდიდან გადმოვარდნილი ბარტყები უმწეონი და შეუბუმბლავები, წუთისოფლის უწესრიგობას რომ ვაწყდებით, გვიკვირს, როგორ უმკლავდებით! grigol abashidze rogorc...

ის მოდის ზღაპრულ მშვენებით სავსე, ასული ცეცხლის ნგრევის და შფოთის, ტყვიების თქეში გადასდის თავზე და დაცემულთა გვამებზე მოდის! grigol abashidze oda...

შენ ფიქრობ, დამჩემდა მოწყენა, არადა უბრალოდ აცივდა, ჩიტები მიდიან ორწყებად, მე დავრჩი, დუმილი მაცვია....

ყოფნა ცხოვრებისთვის ვითამაშე, როგორც ბავშვობაში ”სახლობანა”. ხსოვნა -მსხვილი ხედით, შავი კაშე, როგორ გაფერმკრთალდა ახლოდანაც.. chemi cxovreba tu vitamashe...

მე შენი კვალი ვეძებე დიდხანს, გპოულობდი და ისევ გკარგავდი, მე რომ ვეძებდი, ხან თითქოს ის ხარ, მე რომ მომწონდა, ხან მას არ ჰგავდი... gpoulobdi da isev...